Historia Parafii od 1200 roku

  • 16 listopada 2009

1200 – Jan Długosz podaje w Liber Beneficiorum pierwsze wzmianki o Luborzycy.
1218- 1229 – Iwo Odrowąż – biskup krakowski – buduje i wyposaża kościół w Luborzycy.
1229 – Leszek Biały – bierze udział w poświęceniu kościoła, obdarowuje świątynię czterołokciowym srebr­nym krzyżem, w całości pozłacanym.
1241 – Tatarzy palą kościół, rabują krzyż, dar króla.
1393 – Król Władysław Jagiełło i jego żona Jadwiga odwiedzają 3 października luborzycki dwór biskupi. W tym czasie królowa Jadwiga odwiedza świątynię.
1401 – plebania luborzycka związana zostaje z Uniwersytetem Jagiel­lońskim. Biskup krakowski Piotr Wysz nadaje Uniwer­sytetowi z ziem luborzyckich pięć beneficjów kościelnych, przeznaczonych na potrzeby uczelni. Od tego czasu do 1826 roku kościół i parafia pozostają w szczególnej opiece Uniwersytetu.
1433 – Mikołaj Hinczownik, rektor i podskarbi króla Własłysława Jagiełly, pierwszy proboszcz luborzycki z grona pracowników Uniwersytetu przeprowadza gruntowną adaptację kościoła.
1510 – Uniwersytet Jagielloński zapoczątkowuje szkolnictwo para­fialne w Luborzycy. Tu zdobywają podstawowe wy­kształcenie przyszli studenci Akademii, bakałarze, pisarze wiejscy, urzędnicy dworscy, mieszczanie, rze­mieślnicy. Wychowankami tej szkoły są synowie miej­scowych rodzin chłopskich, którzy z kolei studiują w Akademii.
1572 – Ks.Piotr Skarga głosi kazania w kościele luborzyckim.
1593 – Kościół luborzycki otrzymuje monstrancję luborzycką – dar ks.rektora Mikołaja Prus Dobrocieskiego, uważaną za jedną z najszlachetniejszych ze wszystkich znanych monstrancji polskich.
1606 – Biskup Bernard Maciejewski powołuje w Luborzycy Bractwo Różańcowe, które przejmuje opiekę nad szpitalikiem i domem ubogich.
1610-Wojciech Łańcucki, rektor, zawiera umowę z Janem Domini­kiem – majstrem krakowskim, w sprawie budowy głów­nego ołtarza w kościele luborzyckim (obecnie nie istniejącego).
1620 – Wprowadzenie muzyki organowej w kościele luborzyckim.
1639 – Arcybractwo Różańcowe zawiesza obraz Matki Boskiej Ró­żańcowej.
1655 – Za króla Jana Kazimierza, Szwedzi rabują i palą kościół luborzycki.
1657 – Jan Betlen, książę Siedmiogrodzki uwalnia parafię od opłat na rzecz wojsk szwedzkich.
1706 – „Morowe powietrze” wyludnia całą okolicę. Z 1627 osób pozostaje przy życiu zaledwie 16. Z tych czasów zacho­wane są w okolicy dwa cmentarze, zwane „cholernymi”, jeden na południu od wsi Piotrowiec, drugi w lesie skrzeszowskim na Zalipiu, w pobliżu dużej mogiły żoł­nierzy I wojny światowej.
1707 – Jan Żołdani i Anna z Wiśniowieckich – dzierżawcy dóbr luborzyckich (dziś Baran, Baranówka, Pogórze i Zapu­sty) składają w kościele lampę wartości 500 dukatów, jako dar za ocalenie od morowego powietrza.
1779 – Hugo Kołłątaj skierowuje list do plebana Jana Kantego Tory- aniego, w którym wyraża troskę o losy szkoły luborzyc- kiej.
1786 – 20 lutego i 3 grudnia – trzęsienie ziemi, wiele domów obraca się w ruinę, a mury kościoła zarysowują się. „Ankry” – żelazne ściągacze ścian i podpory murowe, są widoczne do dziś.
1794 – Tadeusz Kościuszko obozuje w Luborzycy w dniach 1, 2 i 3 kwietnia, odwiedza świątynię, przyjmowany przez re­ktora ks.Czochrona.
1795 – Na gruntach plebańskich, powstają nowe osady „Rosja i Kapkazy”. Zaborca rosyjski osadza tu kolonistow – żołnie­rzy, by mieli „oko” na buntowników racławickich.
1806 – Żołnierze austriaccy rabują skarby kościelne o wielkiej warto­ści sakralnej i materialnej.
1815 – „Traktat Wiedeński” dzieli parafię luborzycką wzdłuż traktu krakowsko-proszowickiego. Wsie Pietrzejowice, Koc­myrzów, Zastów, Dojazdów, Głęboka i Prusy znajdują się w obrębie wolnego Miasta Krakowa. Luborzyca na podstawie dzierżawy rządowej austriackiej w rękach biskupa krakowskiego do 1826 roku, kiedy zaborca carski włączają w obręb Królestwa Polskiego.
1827 – Ks.profJan Szumerski, ostatni pleban luborzycki z grona pracowników Uniwersytetu. Powstaje cmentarz grze­balny na gruncie plebańskim.
1831 – 9 kwietnia zostają wysłane dla rannych powstańców alby, komże, ręczniki, obrusy.
1853-2 czerwca o godz. 16 od uderzenia pioruna płonie dach kościoła. Prowizoryczny dach pokryty zostaje słomą. Po sześciu latach (za ks.Patkowskiego) dach zostaje odbudowany i pokryty gontem.
1862-1908 – ks.Walenty Patkowski, pleban luborzycki, odnawia gruntownie kościół. Zbudowana zostaje kruchta połu­dniowa i zachodnia oraz dzwonnica, którą w 1884 roku poświęca biskup Kuliński.
1911 – Za ks.A.Wojciechowskiego zbudowano kruchtę zmarłych.
1929 – Ks.F.Kwiecień buduje dom ludowy.
1937 – ks.Wincenty Piątkiewicz obejmuje parafię.
1982 – ks.Józef Nowobilski odnawia kościół.
1981 – Odsłonięcie tablic upamiętniających 19 parafian pomordowa­nych przez hitlerowców.
1989 – ks.Kazimierz Jancarz obejmuje parafię. Budowa Domu kate­chetycznego, gruntowne przebudowanie plebanii, po­szerzenie alei do kościoła. Następuje odnowa wnętrza kościoła, wydawane jest czasopismo parafialne „Krzyż Luborzycki”. Działa rozgłośnia radiowa „Krzyż Połud­nia”. Powstaje Liceum Gospodarcze.
25.11.1993 – nagła śmierć ks.Kazimierza Jancarza.
1993 – Parafię obejmuje ks. Stanisław Bogacz.